ว่าด้วยเรื่อง การรอคอย

posted on 16 Nov 2006 18:35 by littlemouse

นานมากๆ แล้วที่ไม่ได้เปลี่ยนธีมเลย
ช่วงนี้พึ่งมีไอเดีย ใหม่ๆ ที่อยากจะทำค่ะ
แต่ว่าที่ทำเสร็จแล้วนี้ยังไม่เข้าที่เข้าทางเท่าไหร
เพราะว่ายังกังวลกับเรื่องขนาดต่างๆ อยู่
สำหรับบางท่านถ้าดูออกมาแปลกๆ ก็อย่าว่ากันนะคะ

เนื่องด้วยว่าด้วยเรื่องของความกว้างของหน้าจอ
ต้องไปหาทางเพิ่มซะแล้วหละนะ
ยังไงก็เป็นธีมนี้ไปก่อนละกันนะคะ เป็นธีมชั่วคราว
เป็นการต้อนรับหน้าหนาวค่ะ แต่ความเป็นจริง
มันไม่เห็นจะหนาวตามฤดูกาลเลยนะคะ

ถึง อากาศ จะร้อน มากเพียงไหน
แต่ใจเรานี่สินะที่มันร้อนยิ่งกว่า
รึว่าคนเรา ไม่ถูกกับการรอคอย การรอคอยที่ยาวนาน

คนเรามักจะใจร้อนกับการที่ต้องรอคอยสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
แต่บางครั้งการรอคอยบางสิ่งบางอย่างก็ดูมีค่าดีนะ
อะไรที่มันมาได้ง่ายๆ โดยที่เราไม่ต้องเฝ้ารอมันเลย
มันดูไร้รสชาต อาจดูมีความสุขแต่มันก็ประเดี๋ยวเดียว
ก็เท่ากับ เวลาที่เราได้มันมาอย่างง่ายดาย
ก็มักจะเบื่อสิ่งนั้นได้อย่างง่ายดายเช่นกัน

เช่นเดียวกับสิ่งที่เราต้องรอคอยมันนานมากเท่าไหร่
เราก็ยิ่งหวงแหนสิ่งนั้นมากยิ่งขึ้นไปด้วย
พยายามจะรักษามันไว้ให้ยาวนานที่สุด เท่ากับการรอคอยของเรา

เห็นไหมหละว่า การรอคอยมันทำให้เรามีความสุข
กับสิ่งที่เราได้มามากน้อยเพียงใด

อาลัยแด่บรรดาสัตว์เลี้ยงของเรา
แอบเสียใจ มาก ทำไมมันทยอยไปกันหมดเลย
ปีนี้มันปีอไรของมันเนี่ย!!!!!
เริ่มจากเมื่อ 2 เดือนก่อน กีกี้ หนูแฮมสเตอร์ ตัวน้อยของเรา
ก็ละสังขาร ด้วยควมแก่ ของมันคือ 2 ปี
สำหรับมันไม่เป็นไรทำใจแล้วเดี๋ยวมันก็ตาย ตามอายุขัยของมัน
ว่าไปแล้วก็แอบเหงานะเนี่ย

ทุกๆ วันตอนดึกจะได้ยินเสียงของมันกับการวิ่งบนล้อ เครื่องเล่นของมัน
เสียงวิ่งไปวิ่งมาในกล่องที่เป็นที่อยู่ของมัน
หรือว่าจะเป็นตอนเจ้าหนูมันเบื่อที่อยู่ของมันก็จะใช้ความพยายามอันสูงของมัน
ในการหนีออกจากกล่อง (กล่องสูงมาก สำหรับหนูอะนะ) มันเป็นหนูที่เก่งมาก
เท่าที่ถามมา มีหนูน้อยตัวที่จะทำได้แบบมัน มันเป็นหนูไฮเปอร์
แต่เวลามันนอนเนี่ย ตลกอย่าบอกใครเลย นอนหงาย พุงหงาย555+

สุดท้าย ขอให้กีกี้ ไปเกิด ใหม่นะลูก ชาติหน้าเจอกันใหม่ (ฉันอาจกลายเป็นสัตว์เลี้ยงแกก็ได้นะ)

มาถึงลำดับต่อมาลูกรักเลยนะเนี่ย
สุนัข กับ คน นี่ถ้าได้ผูกพันธ์กันแล้วหละก็เป็นแยกจากกันได้ยาก
หลายคนที่เคยได้เลี้ยงสุนัขด้วยตัวเองจะรู้ว่าความผูกพันธ์นี่เป็นยังไง

ชื่อของมันคือ โยโย่ สายพันธุ์ อเมริกันพิธบูล สายโชว์
ด้วยความขึ้นชื่อของความโหด ใครๆ ก็เลยไม่ค่อยกล้าเล่นกลับมัน
แต่จริงๆ แล้วมันน่ารักนะ ไฮเปอร์สุดๆ วิ่งวุ่นได้ทั้งวัน
โชคร้ายที่เราอยู่หอ เลยไม่ได้เลี่ยงมันต่อ เลี้ยงตั้งแต่ตอนมัน 3 เดือน
เรียกได้ว่ากินนอนด้วยกันเลย ก็เจ้าลูกชาย นินา

ไม่ค่อยได้เจอกัน นานๆ เจอกันที ถ้าได้ไปบ้านไอ้อ้วน
มันไปอยู่บ้านแฟนค่ะ ส่วนคนนี้ไม่ต้องพูดถึง รักหมายิ่งกว่าเราอีก
นอนด้วยกันทุกคืน เขารักของเขานะ เพระมันคือสุนัขตัวแรกที่เลี้ยง
แต่ด้วยไม่มีคนดูแลตอนกลางวัน คุณพ่อคุณแม่ของไอ้อ้วน
เลยย้ายที่อยู่ของโยโย่ ไปอยู๋ที่บ้านของอากู๋ ทีมีพื้นที่ กว้างขวาง
ดูโยโย่ มันสนุกกับพื้นที่กว้างๆ แบบนี้ นะ แถมมีเพื่อนเล่นด้วย
เราจะแวะไปหาบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็แอบคิดถึงมัน เหมือนกัน

เมื่อ อาทิตย์ก่อน เจ๊ของไอ้อ้วนโทรมาบอกว่า โยโย่ มัน ตายแล้ว
เราก็ตกใจนะ แต่ด้วยความที่เลี้ยงบ่อยเลยค่อนข้างชินกับความรู้สึกนี้
แต่ไอ้อ้วน นี่สิ น้ำตา ของลูกผู้ชาย เราเข้าใจนะเราก็เคยเป็น
ก็ได้แต่ปลอบกันไป ที่น่าตกใจเพราะมันเป็นหมาแข็งแรง
แต่ที่มันตายก็เพราะโดน "งู" ฉก น่าสงสารมัน คงทรมานน่าดู
ว่าแล้วก็คิดถึงจัง โยโย่ คงไม่มีโอกาส เล่นด้วยกันแล้วนะเรา
ไปสบายแล้วอย่าลืม คิดถึง กันบ้างนะ โยโย่




edit @ 2006/11/15 15:50:39

หลังจากห่างหายไปนานมากๆๆ
ไม่ได้ไปไหนไกลหรอกค่ะ ยังคงเข้ามา Exteen ทุกวัน
ไม่มีเหตุผลอะไร นอกจากเหนื่อยหน่ายกับชีวิต

ที่ผ่านมาหลายๆ เดือนนั้น วุ่นวายกับกิจกรรมของชีวิต
ชีวิตนักศึกษา วุ่นวายกับการเรียนที่แสนจะเหนื่อยล้ากับงานการต่างๆ
ชีวิตนักกิจกรรม กิจกรรมเสริมสร้างความเป็นนักศึกษา

ชีวิตนักศึกษาคือการทำหลายๆ อย่างพร้อมกันให้ดีที่สุด
ทั้งการทำกิจกรรมและการเรียน
การแบ่งเวลาเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดที่นักศึกษาควรจะมี

สมัยปี 1 หลงกับความสนุกสนานมากไปหน่อยทำให้การเรียน
ไม่เป็นอย่างที่ตัวเองคาดหวังไว้
แต่มาถึง ปี 3 นี้ รู้สึกถึงความประสบความสำเร็จในการแบ่งเวลาของตัวเอง

การเรียนเป็นไปอย่างที่คาดหวังไว้ตามความสามารถของตัวเอง
กิจกรรม ก็เป็นไปได้ด้วยดี แข่งกีฬา และการบริหารชมรม
กิจกรรมต่างๆ เป็นไปได้ด้วยดี งานสำเร็จลง พร้อมกับ
ความภาคภูมิใจในตัวเอง ว่า เราก็ทำได้

จากชื่อเอนทรี่ในวันนี้ กลับมามีความสุขอีกครั้ง
ห่างหายจากความรู้สึกเนี่ยมานานมากๆ
ชมรมซอฟท์บอลเมื่อสมัยอยู๋ ปี 1 มันสนุกมากๆ
เมื่อปี 2 มาเริ่มเงียบเหงาไปมากๆ น้องๆ น้อย
เพื่อนๆก็ห่างหายกันไป เหลือกันไม่กี่คน แอบเศร้าไปกว่า1 ปี

กลับมาปีนี้มีความสุขอีกครั้ง น้องๆ มากันเยอะเลย
เหมือนสมัยเราอยู่ ปี 1 แอบมีความสุข
มาวันนี้หลังจากที่เราจัดแข่งที่มหาลัยทำงานกันอย่างเหน็ดเหนื่อย
ตกใจกับ สนามที่ซ้อมมานาน
รถ ทำไมมันเยอะจังวะ!!!
คนมาจากไหนเนี่ยเต็มไปหมด แอบช็อก

วันนี้งดซ้อม นั่งดูน้องๆ เล่นกัน
แอบอมยิ้มกับตัวเอง ไม่นึกว่าบรรยากาศแบบนี้จะเกิดขึ้นอีกครั้ง
เสียงหัวเราะจากการพูดคุย
น้องแซวพี่ พี่แซวน้อง
น้องๆ แอบกรี๊ดพี่ๆ เป็นบรรยากาศ ที่สุขใจสุดๆ
แต่ในครั้งนี้เรามองดูในฐานะ ผู้สังเกตการณ์

บรรยากาศวันนี้ มีความสุขจริงๆ จ้า


ขอบใจเด็กๆ ที่สัญญาว่าจะอยู่เป็นเพื่อนฉันจนฉันเรียนจบ
ขอบใจที่มานั่งเป็นเพื่อนกินข้าวกับพี่
ขอบใจที่ทำให้พี่ยิ้มได้อีกครั้ง
ขอบใจที่เราได้เป็นทีมเดียวกันนะเด็กๆ